Opat Liberat, diakon Bonifacy, subdiakoni Servus i Rusticus, mnisi Rogat i Septymus oraz chłopiec Maksym, mnisi z Capsy, zostali straceni w Kartaginie w 484 roku za odmowę chrztu ariańskiego.
Pasja siedmiu mnichów, dołączona do Historii Wiktora z Vity, opowiada o męczeństwie wspólnoty z Capsy, dzisiejszej Gafsy: opata Liberata, diakona Bonifacego, subdiakonów Servusa i Rusticusa, mnichów Rogata i Septymusa oraz młodego Maksyma, dziecka wychowywanego w klasztorze. Zaprowadzeni do Kartaginy, odmawiają przyjęcia chrztu ariańskiego i zostają wtrąceni do lochu, obciążeni łańcuchami; wierni przekupują strażników, by móc ich odwiedzać. Próbuje się oddzielić małego Maksyma od braci; on odmawia.
Król Hunerych rozkazuje spalić ich na starej łodzi wyładowanej drewnem, na morzu. Ogień nie chwyta; dobija się ich więc uderzeniami wioseł, 2 lipca 484 roku, i wrzuca ich ciała do morza. Fale wyrzuciły je na brzeg, a duchowieństwo Kartaginy pochowało je w klasztorze sąsiadującym z miastem. Martyrologium Rzymskie wyznacza ich wspomnienie na 2 lipca, dzień ich śmierci.


