Doktor prawa i sędzia, wstąpił do jezuitów w wieku trzydziestu czterech lat i spędził czterdzieści dwa lata w Lecce, którego patronem zgodził się zostać na łożu śmierci.
Urodzony w Carpi 1 grudnia 1530 roku, Bernardino Realino uzyskuje doktorat z prawa w Bolonii w 1556 roku. Jest podestą Felizzano i Cassine w Piemoncie, następnie sędzią w Castelleone, po czym wstępuje na służbę markiza d'Avalos, który zabiera go do Neapolu.
W 1564 roku, po rekolekcjach, wstępuje do Towarzystwa Jezusowego. Wyświęcony na kapłana w 1567 roku, jest mistrzem nowicjuszy w Neapolu, a następnie w 1574 roku zostaje wysłany do Lecce, by założyć tam kolegium. Pozostaje tam aż do śmierci: niestrudzony spowiednik, odwiedzający więzienia i szpitale, doradca ubogich jak i szlachty, staje się duchową postacią miasta.
W 1616 roku, gdy jest umierający, urzędnicy Lecce przychodzą prosić go, by został obrońcą miasta; zgadza się. Umiera 2 lipca 1616 roku i spoczywa w kościele Gesù w Lecce. Beatyfikowany w 1896 roku, zostaje kanonizowany przez Piusa XII w 1947 roku.



