Franciszkanin obserwant, największy kaznodzieja ludowy Włoch XV wieku, przemierzał miasta, ukazując monogram IHS Imienia Jezus.
Urodzony 8 września 1380 roku w Massa Marittima w sieneńskiej rodzinie Albizzeschich, osierocony we wczesnym dzieciństwie, Bernardyn jest wychowywany w Sienie przez krewne. W 1400 roku poświęca się w szpitalu Scala podczas epidemii dżumy, a w 1402 roku wstępuje do franciszkanów obserwantów.
Wyświęcony na kapłana w 1404 roku, około 1417 roku zostaje wędrownym kaznodzieją w całych Włoszech. Jego kazania w języku ludowym, długie i żywe, przyciągają ogromne tłumy; napiętnuje w nich lichwę, stronnictwa, hazard i czary i każe palić przedmioty próżności. Rozpowszechnia nabożeństwo do Imienia Jezus, pokazując tabliczkę z monogramem IHS otoczonym promieniami; oskarżony o herezję, zostaje oczyszczony przez Marcina V w 1427 roku.
Odrzuca trzy biskupstwa, w 1438 roku zostaje wikariuszem generalnym obserwancji i walnie przyczynia się do jej rozwoju. Umiera w drodze do Neapolu, w L'Aquili, 20 maja 1444 roku; jego ciało spoczywa w bazylice San Bernardino w tym mieście. Mikołaj V kanonizuje go już 24 maja 1450 roku.






