
Pustelnik z Limousin, którego Żywot spisany w XI wieku czyni frankijskim szlachcicem wyzwalającym jeńców, czczony w Saint-Léonard-de-Noblat i wzywany w całej Europie przez więźniów.
O Leonardzie nie wiadomo prawie nic: nie ma o nim żadnej wzmianki przed 1028 rokiem, kiedy to przytaczają go kronikarz Adémar de Chabannes i biskup Fulbert z Chartres. Jego Żywot, spisany w XI wieku, zapewne z inspiracji Jourdaina de Laron, biskupa Limoges, czyni go frankijskim szlachcicem z dworu Chlodwiga, nawróconym przez świętego Remigiusza w 496 roku, który uzyskał od króla prawo odwiedzania i uwalniania więźniów, których uznał za godnych. Tradycyjnie umieszcza się jego śmierć około 559 roku.
Według tej opowieści odmawia biskupstwa, wstępuje do klasztoru w Micy koło Orleanu, a następnie wycofuje się jako pustelnik do lasu w Limousin, gdzie dołączają do niego uczniowie. Uzyskawszy modlitwą szczęśliwe rozwiązanie królowej, otrzymuje od króla posiadłość Noblat, gdzie zakłada klasztor. Jeńcy, którzy go wzywają, widzą, jak ich łańcuchy pękają, i przychodzą ofiarować mu swoje kajdany; wielu zostaje przy nim, by karczować las i odnaleźć uczciwe życie.
Jego kult rozszerza się od końca XI wieku, zwłaszcza po uwolnieniu Boemunda z Tarentu w 1103 roku, który przypisuje je jego wstawiennictwu i przynosi swoje dary do Noblat. Ryszard Lwie Serce w 1193 roku, a potem Karol VII w 1438 roku odwiedzają jego grób. Etap na szlakach świętego Jakuba, Saint-Léonard-de-Noblat, którego herb zawiera kajdany więźniów, rozpowszechnia jego kult w Anglii, krajach germańskich i aż w Polsce.









