Sycylijski pasterz, który został mnichem według tradycji wschodniej, wypędzony z Sycylii przez podbój arabski, spędził prawie osiemdziesiąt lat życia monastycznego w Kalabrii i zmarł prawie stuletni; Corleone i Vibo Valentia wybrały go na patrona.
Urodzony w Corleone około 815 roku w zamożnej rodzinie, Leone pasie stada ojca. Osierocony w wieku dwudziestu lat, rozdaje swoje dobra ubogim i wstępuje do greckiego klasztoru św. Filipa w Agira. Wypędzony przez postępy Arabów na Sycylii, przechodzi do Kalabrii i oddaje się pod kierownictwo ihumena Krzysztofa w klasztorze na górze Mula koło Cassano, który nadaje mu imię Łukasz: odtąd będzie Leoluca.
Wraz z Krzysztofem zakłada następnie kilka klasztorów, a potem klasztor w Vena (Avena) koło Monteleone, dzisiejszego Vibo Valentia, którym kieruje po śmierci swego mistrza. Martyrologium Rzymskie nazywa go „opatem góry Mula, który jaśniał w życiu pustelniczym i cenobitycznym według reguł mnichów wschodnich”. Umiera prawie stuletni 1 marca 915 roku. Patron Corleone, gdzie kościół stoi na miejscu jego domu rodzinnego, i Vibo Valentia, jest wzywany przeciw trzęsieniom ziemi.







