Mnich, a potem opat Tincillac, od 529 roku biskup Angers, zwalczał kazirodcze małżeństwa możnych i wspierał więźniów; jego Żywot napisał Wenancjusz Fortunat.
Urodzony około 469 roku w bretońskiej rodzinie osiadłej w Armoryce, zapewne w ziemi Vannes, Albin wstąpił młodo do klasztoru Tincillac, którego został opatem w 504 roku. Sława świętości sprawiła, że w 529 roku został wybrany biskupem Angers, przez aklamację ludu i mimo własnych oporów. Jego Żywot, spisany kilkadziesiąt lat po jego śmierci przez Wenancjusza Fortunata, ukazuje go jako człowieka wielkiej surowości i niestrudzonej miłości wobec ubogich, chorych i więźniów.
Jako biskup odwiedzał więzienia; jego Żywot podaje, że spłacił długi uwięzionej kobiety, by ją uwolnić. Z mocą piętnował kazirodcze związki, częste wśród arystokracji frankijskiej, a Martyrologium Rzymskie przedstawia go jako inicjatora trzeciego soboru w Orleanie (538), który prawodawczo wystąpił przeciw takim małżeństwom, choć niektórzy biskupi uważali jego surowość za nadmierną. Fortunat przypisuje mu liczne cuda, uzdrowienia i uwolnienia opętanych.
Zmarł w Angers 1 marca 550 roku, po około dwudziestu latach episkopatu. Nad jego grobem wzniesiono opactwo Saint-Aubin, jedno z najważniejszych w Andegawenii, z którego zachowała się wieża Saint-Aubin. Jego kult rozprzestrzenił się na cały Zachód, gdzie wiele miejscowości nosi jego imię, jak Saint-Aubin-du-Cormier. W Guérande, którego jest patronem, tradycja podaje, że ukazał się jako biały jeździec, by w X wieku obrócić w ucieczkę Normanów. Wzywany jest także w chorobach dzieci.








