Biskup Konstantynopola, czterokrotnie wypędzany ze swojej stolicy przez arian, uduszony na wygnaniu w Kukuzos: Martyrologium Rzymskie czci go jako męczennika wiary nicejskiej.
Pochodzący z Tesaloniki, prezbiter Kościoła w Konstantynopolu, Paweł został wybrany biskupem około 337 roku, po śmierci Aleksandra. Wierny Soborowi Nicejskiemu, był od razu zwalczany przez stronnictwo Euzebiusza z Nikomedii, które uzyskało od cesarza Konstancjusza jego złożenie z urzędu. Przywrócony, potem znów wygnany, znalazł poparcie u papieża Juliusza I i cesarza Zachodu Konstansa.
Po śmierci Konstansa w 350 roku Paweł został po raz ostatni zesłany, w kajdanach, do Kukuzos, na pograniczu Kapadocji i Armenii. Według świętego Atanazego strażnicy udusili go tam około 351 roku. Cesarz Teodozjusz kazał sprowadzić jego ciało do Konstantynopola w 381 roku i pochował je w kościele, który przyjął jego imię.








