Syn kalwińskiego lairda, nawrócony na kontynencie, jezuita potajemnie powracający do Szkocji, został powieszony w Glasgow w 1615 roku; jest jedynym szkockim świętym okresu po reformacji.
Najstarszy syn Waltera Ogilvie, kalwińskiego lairda z Drumnakeith w Banffshire, Jan Ogilvie zostaje wysłany w wieku dwunastu lat na studia na kontynent: do szkockich benedyktynów w Ratyzbonie, a następnie do jezuitów w Ołomuńcu i Brnie na Morawach. Spory między katolikami a kalwinistami prowadzą go do Kościoła katolickiego, do którego zostaje przyjęty w Lowanium w 1597 roku przez jezuitę Corneliusa a Lapide. Wstąpiwszy do Towarzystwa Jezusowego w 1599 roku, przyjmuje święcenia kapłańskie w Paryżu w 1613 roku.
Po wielokrotnych prośbach wraca do Szkocji w listopadzie 1613 roku, przebrany za handlarza koni o imieniu John Watson, i potajemnie odprawia Mszę w domach w Edynburgu i Glasgow. Aresztowany w Glasgow w październiku 1614 roku na rozkaz arcybiskupa Johna Spottiswooda, jest przez wiele dni i nocy pozbawiany snu, aby wydobyć z niego nazwiska. Sądzony za odmowę uznania władzy króla Jakuba VI nad Kościołem, zostaje powieszony pod krzyżem w Glasgow 10 marca 1615 roku; z drabiny rzuca w tłum swój różaniec.
Beatyfikowany w 1929 roku, zostaje kanonizowany przez Pawła VI 17 października 1976 roku, po niewytłumaczalnym uzdrowieniu robotnika portowego z Glasgow, Johna Fagana, chorego na raka żołądka. Jezuicki kościół św. Alojzego w Glasgow mieści jego sanktuarium narodowe.
Jeśli są tu jacyś ukryci katolicy, niech modlą się za mnie; ale modlitw heretyków nie chcę.







