
Szlachcic burgundzki wykształcony w Lerynie i Luxeuil, towarzysz świętego Kolumbana we Włoszech, objął po nim opactwo Bobbio i uczynił z niego wielkie ognisko monastyczne.
Pochodzący ze szlacheckiej rodziny burgundzkiej, Attala został mnichem w Lerynie, a potem dołączył do świętego Kolumbana w Luxeuil. Gdy Kolumban, wypędzony z Burgundii, przeszedł do Włoch, Attala poszedł za nim i pomógł mu założyć w 614 roku, na ziemiach darowanych przez króla longobardzkiego Agilulfa, klasztor w Bobbio, w dolinie Trebbii. Po śmierci Kolumbana, 23 listopada 615 roku, objął po nim urząd opata.
Kontynuował dzieło nawracania ariańskich Longobardów i utrzymywał surową regułę swego mistrza mimo buntu części mnichów; wspólnota powiększyła się o mnichów irlandzkich, frankijskich i germańskich, wśród których był Jonasz z Suzy, przyszły biograf Kolumbana, który opowiada jego życie i cuda. Zmarł w Bobbio 10 marca 627 roku. Martyrologium Rzymskie wspomina go tego dnia jako „miłośnika życia cenobityckiego”, który po Lerynie i Luxeuil objął po świętym Kolumbanie przewodnictwo; spoczywa w krypcie kościoła opackiego św. Kolumbana w Bobbio.






