Hrabina z Toggenburga niesłusznie oskarżona o cudzołóstwo i zrzucona przez męża z wysokości zamku, życie zakończyła jako rekluza koło opactwa w Fischingen.
Jej historia znana jest tylko z Żywotów spisanych od 1481 roku przez humanistę Albrechta von Bonstettena. Według legendy Ida, córka hrabiego z Kirchbergu, wyszła za hrabiego z Toggenburga. Kruk ukradł jej obrączkę i ją zgubił; myśliwy znalazł ją i założył na palec. Hrabia, uważając ją za niewierną, kazał zabić myśliwego i zrzucił Idę z urwiska swojego zamku.
Ocalała, żyła jako pustelnica w lesie, a następnie, po uznaniu jej niewinności, odmówiła powrotu do życia małżeńskiego i została rekluzą koło benedyktyńskiego opactwa w Fischingen, gdzie zmarła. Jej grób, wzniesiony w 1496 roku w kościele opackim, stał się miejscem pielgrzymek. W 1724 roku Benedykt XIII zezwolił na jej kult jako świętej w całej diecezji Konstancji; jest wciąż wzywana w Szwajcarii, by odnaleźć zbłąkane bydło.














