
Syn hrabiów Marsi, wychowany na Monte Cassino, kardynał za Paschalisa II, powrócił, by rządzić rodzinną diecezją w Abruzzach, zwalczał symonię i konkubinat duchownych i stał się podporą ubogich.
Berardo przychodzi na świat w 1079 roku w zamku Colli di Monte Bove jako syn Berarda, hrabiego Marsi. Oddany w dzieciństwie kanonikom katedry Santa Sabina, kończy formację w opactwie Monte Cassino, około lat 1095–1102. Paschalis II wyświęca go na subdiakona i powierza mu zarząd papieskiej prowincji Kampania, gdzie ściera się z miejscowymi panami i zostaje nawet uwięziony przez Pietra Colonnę.
Odwołany do Rzymu, zostaje kreowany kardynałem, a w 1109 roku wybrany biskupem Marsi. W swojej diecezji walczy z symonią i nikolaizmem, przywraca dyscyplinę duchowieństwa, odtwarza terytorialną jedność diecezji (1115) i wyróżnia się miłosierdziem wobec ubogich. Umiera 3 listopada 1130 roku.
Pochowany w stolicy biskupiej Marsi, dzisiejszym San Benedetto dei Marsi, zostaje w 1361 roku przeniesiony do Pescina, gdzie jego relikwie są czczone. Pius VII potwierdza jego kult w 1802 roku. Martyrologium Rzymskie zalicza go do błogosławionych, lecz Marsica czci go jako „San Berardo”, patrona diecezji Avezzano.













