
Dziennikarz z Linares, przykuty niemal trzydzieści lat do wózka inwalidzkiego, ślepy przez ostatnie dziewięć lat życia, jest pierwszym dziennikarzem wyniesionym na ołtarze.
Urodzony w Linares w Andaluzji 9 sierpnia 1920 roku, Manuel Lozano Garrido, zwany przez wszystkich „Lolo”, od młodości działał w Akcji Katolickiej. W czasie wojny domowej, gdy kościoły były zamknięte, potajemnie zanosił wiernym komunię, za co został aresztowany i uwięziony. Zmobilizowany później do wojska, zapadł na zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa, które wkrótce go sparaliżowało: odtąd żył na wózku inwalidzkim, cierpiąc niemal bez wytchnienia.
Przykuty do domu, został dziennikarzem i pisarzem: setki artykułów i dziewięć książek, wśród nich „El sillón de ruedas” (Wózek inwalidzki) i „Las estrellas se ven de noche” (Gwiazdy widać nocą), wydane po jego śmierci. Za zgodą biskupa mógł w swoim domu odprawiać Mszę, a maszynę do pisania ustawiał zwróconą ku Najświętszemu Sakramentowi. W 1956 roku założył Sinaí, czasopismo przeznaczone dla chorych. Po utracie wzroku w 1962 roku pisał dalej, dyktując.
Zmarł w Linares 3 listopada 1971 roku. Uznany za czcigodnego w 2007 roku, został beatyfikowany w swoim mieście 12 czerwca 2010 roku: pierwszy dziennikarz wyniesiony na ołtarze, został wskazany ludziom prasy za wzór przez Benedykta XVI podczas Anioła Pańskiego następnego dnia.














