Nawrócony prawnik, który został jezuitą, opiekował się ofiarami zarazy w Newcastle, a potem w Londynie, był wielokrotnie więziony i wygnany, i zmarł w Tyburn za Długiego Parlamentu.
Urodzony jako protestant w 1595 roku w Brome, w Suffolk, Henry Morse studiował prawo w Cambridge i Gray's Inn, a następnie nawrócił się w kolegium angielskim w Douai. Aresztowany w Dover po powrocie za odmowę przysięgi wierności, spędził cztery lata w więzieniu, zanim został wygnany. Wyświęcony na kapłana w Rzymie, wyjechał na misję w 1624 roku i opiekował się zadżumionymi w Newcastle; uwięziony w Yorku, odbył tam nowicjat jezuicki pod kierunkiem współwięźnia.
Wygnany, został kapelanem żołnierzy angielskich i irlandzkich armii hiszpańskiej w Niderlandach, a w 1633 roku wrócił do Londynu. Podczas zarazy w 1635 roku odwiedzał chorych w parafii Saint-Giles-in-the-Fields, sam zachorował i zbierał pomoc wraz z Janem Southworthem; nawrócił wiele rodzin. Aresztowany w 1636 roku i skazany, został zwolniony za kaucją na prośbę królowej Henrietty Marii, a następnie sam udał się na wygnanie, by nie zrujnować poręczycieli.
Po powrocie w 1643 roku został aresztowany na północy i wysłany do Londynu, odtąd w rękach Parlamentu. Skazany na mocy wcześniejszego wyroku, został powieszony w Tyburn 1 lutego 1645 roku w obecności ambasadora Francji, którego służący maczali chusteczki w jego krwi. Beatyfikowany w 1929 roku, został kanonizowany przez Pawła VI w 1970 roku.











