EL✠

Eustasius Luxoviensis

Święty Eustazjusz z Luxeuil

Drugi opat Luxeuil

Ulubiony uczeń świętego Kolumbana i jego następca na czele Luxeuil, uczynił z opactwa szkółkę biskupów i założycieli i zaniósł misję aż do Bawarii.

Urodzony około 560 roku w Burgundii w rodzinie arystokracji regionu Langres, Eustazjusz służył najpierw jako oficer, zanim wstąpił do Luxeuil pod świętym Kolumbanem, który postawił go na czele szkoły klasztornej. Gdy Kolumban został wygnany z Burgundii przez króla Teodoryka II i królową Brunhildę w 610 roku, polecił swoim mnichom, by wzięli go za następcę. Po śmierci Teodoryka król Chlotar II wysłał Eustazjusza do Bobbio we Włoszech, by prosił Kolumbana o powrót; stary opat odmówił, lecz powierzył Luxeuil opiece króla.

Za jego rządów, które Martyrologium Rzymskie streszcza, nazywając go „ojcem sześciuset mnichów”, Luxeuil otrzymywało hojne dary Chlotara II i promieniowało na całą Galię: z jego szkoły wyszli biskupi i założyciele, jak święty Omer, święty Achariusz, święty Amand i święty Romaryk. Eustazjusz sam głosił u Waraskich, w dolinie Doubs, i aż w Bawarii. Około 626 roku na synodzie w Mâcon bronił reguły Kolumbana przeciw atakom dawnego mnicha z Luxeuil, Agrestiusa.

Około 625 roku miał założyć klasztor na wyspie Herrenchiemsee w Bawarii. Tradycja przypisuje mu także uzdrowienie niewidomej młodej Salaberge, córki księcia Gondoina, która założyła później klasztor w Laon. Zmarł w Luxeuil w 629 roku, według tradycji 29 marca, a jego następcą został święty Walbert. Jego relikwie przeniesiono około roku tysięcznego do opactwa Vergaville w Lotaryngii; opactwo benedyktyńskie w Landach, w Eyres-Moncube, nosi dziś jego imię i zachowuje relikwie.