Księżniczka merowińska według legendy z XII wieku, uzdrowiona z trądu przez źródło w wąwozach Tarn, miała tam żyć jako pustelnica; jej kult pozostaje żywy w Gévaudan.
Historia Enimii znana jest tylko z łacińskiego Żywotu z końca XI lub początku XII wieku i z prowansalskiego poematu trubadura Bertrana de Marseille z XIII wieku. Według tych opowieści była córką króla Chlotara II i siostrą Dagoberta. Odmawiając męża narzuconego przez ojca, została dotknięta trądem; anioł wysłał ją do Gévaudan, do źródła Burle nad Tarn, gdzie została uzdrowiona. Ponieważ choroba wracała za każdym razem, gdy chciała odejść, osiadła w jaskini, założyła klasztor z biskupem Ilerem i walczyła z Drakiem, postacią demona.
Żadne źródło z wczesnego średniowiecza nie wspomina Enimii, a kilku historyków wątpi w jej istnienie. Opowieść umieszcza obok niej biskupa Hilarego z Javols, który jednak żył wiek wcześniej, w czasach synodu w Clermont (535), i służy interesom klasztoru w Burle, odnowionego w 951 roku przez mnichów z Saint-Chaffre. Kult natomiast jest dawny: wieś Burle przyjęła nazwę Sainte-Enimie, jej relikwie czczono w Ermitage aż do ich kradzieży w 1970 roku, a pielgrzymka odbywa się tam w każdą pierwszą niedzielę października.








