Portret: Święta Elżbieta od Trójcy Przenajświętszej

Elisabeth a Sanctissima Trinitate

Święta Elżbieta od Trójcy Przenajświętszej

Karmelitanka z Dijon, „chwała chwały”

Młoda pianistka z Dijon, która w wieku dwudziestu jeden lat wstąpiła do karmelu, uczyniła obecność Trójcy w duszy sercem swego życia i zmarła w wieku dwudziestu sześciu lat.

Élisabeth Catez urodziła się w 1880 roku w obozie wojskowym w Avor koło Bourges, gdzie jej ojciec był oficerem; rodzina przeniosła się do Dijon w 1882 roku. Nagła śmierć ojca w 1887 roku głęboko naznaczyła dziecko o porywczym temperamencie, które po pierwszej komunii w 1891 roku walczyło ze sobą. Znakomita uczennica konserwatorium, w wieku trzynastu lat zdobyła pierwszą nagrodę w grze na fortepianie; prowadziła życie towarzyskie, nie rezygnując z pragnienia, by zostać karmelitanką, na które matka zgodziła się pod warunkiem, że poczeka do pełnoletności.

2 sierpnia 1901 roku wstąpiła do karmelu w Dijon, którego mury widziała ze swego balkonu. Rozważając świętego Pawła, nadała sobie imię „Laudem gloriae”, czyli „Chwała chwały”, i 21 listopada 1904 roku napisała swoją modlitwę „O mój Boże, Trójco, którą uwielbiam”. Dotknięta chorobą Addisona, zmarła 9 listopada 1906 roku, mówiąc: „Idę do Światła, do Miłości, do Życia”. Jej pisma, opublikowane wkrótce po jej śmierci, rozeszły się w dziesiątkach tysięcy egzemplarzy. Jan Paweł II beatyfikował ją w 1984 roku, a Franciszek kanonizował 16 października 2016 roku.

O mój Boże, Trójco, którą uwielbiam, pomóż mi zapomnieć całkowicie o sobie, abym mogła zagnieździć się w Tobie, nieruchoma i spokojna, jak gdyby moja dusza była już w wieczności.
— Modlitwa do Trójcy Przenajświętszej, 21 listopada 1904