Księżniczka węgierska, która została landgrafinią Turyngii, poświęciła majątek, a potem życie ubogim i chorym, i zmarła w wieku dwudziestu czterech lat w szpitalu, który założyła w Marburgu.
Córka króla Węgier Andrzeja II, Elżbieta została w wieku czterech lat wysłana na dwór turyński, do zamku Wartburg, by być wychowywana obok przyszłego męża. Wydana w 1221 roku za landgrafa Ludwika IV, którego czule kochała i z którym miała troje dzieci, kazała zbudować szpital u stóp zamku, a podczas głodu w 1226 roku rozdała zapasy zboża głodnym.
Owdowiała w 1227 roku, gdy Ludwik zmarł w drodze na krucjatę; opuściła Wartburg i pod kierunkiem Konrada z Marburga, swego spowiednika od 1226 roku, przywdziała szary habit pokutnic. Założyła w Marburgu szpital poświęcony świętemu Franciszkowi, gdzie sama pielęgnowała chorych, i zmarła tam 17 listopada 1231 roku. Grzegorz IX kanonizował ją już w 1235 roku; kościół św. Elżbiety w Marburgu wznosi się nad jej grobem.










