
Biskup Tours z arystokracji owerniackiej, napisał „Dziesięć ksiąg historii”, zwanych „Historią Franków”, główne źródło o Galii merowińskiej, oraz liczne żywoty świętych.
Urodzony w Owernii 30 listopada 538 lub 539 roku, Georgius Florentius należał do galijsko-rzymskiej rodziny senatorskiej, która dała kilku biskupów: jego wuj Gall był biskupem Clermont, a on był spokrewniony ze świętym Nicetiusem z Lyonu i z Eufroniuszem z Tours. Przyjął imię Grzegorz na pamiątkę swojego pradziadka, świętego Grzegorza z Langres. Wychowany przez matkę i wujów, został wyświęcony na diakona; około 563 roku, chory, udał się do grobu świętego Marcina w Tours, gdzie odzyskał zdrowie.
W 573 roku został wybrany biskupem Tours przy poparciu króla Zygiberta i królowej Brunhildy. Przez ponad dwadzieścia lat, pośród nieustających wojen między wnukami Chlodwiga, bronił praw swojego Kościoła i prawa azylu bazyliki Saint-Martin. Sprzeciwił się królowi Chilperykowi i królowej Fredegundzie, którą oskarżał o zabójstwo biskupa Pretekstata z Rouen, i musiał w 580 roku tłumaczyć się przed synodem, oskarżony o oszczerstwo wobec królowej.
Zmarł w Tours, zapewne 17 listopada 594 roku. Jego dorobek jest znaczący: „Dziesięć ksiąg historii”, bardziej znanych pod tytułem „Historia Franków”, opowiada dzieje świata aż do jego czasów i jest, w prostej i żywej łacinie, głównym źródłem o Galii VI wieku; księgi Cudów i „Żywot Ojców” zbierają opowieści o świętym Marcinie, świętym Julianie z Brioude i świętych Galii. Jest czczony w Tours i w Owernii.
Biada naszym czasom, gdyż wśród nas zanikło studium liter i nie ma już nikogo wśród ludów, kto mógłby spisać wydarzenia obecne.









