LI✠

Lazarus Zographus

Święty Łazarz Ikonograf

Mnich malarz ikon, wyznawca

Mnich pochodzenia ormiańskiego, malarz ikon w Konstantynopolu, któremu ikonoklastyczny cesarz Teofil kazał spalić ręce, a który ponownie sięgnął po pędzle dla kościołów.

Urodzony w Armenii, Łazarz zostaje mnichem w Konstantynopolu i wyróżnia się jako malarz świętych obrazów. Za cesarza Teofila, jak przekazuje Martyrologium Rzymskie, odmawia zniszczenia swoich dzieł: zostaje ubiczowany, a potem spalone zostają mu dłonie rozpalonym żelazem. Uwolniony na prośbę cesarzowej Teodory, ukrywa się w klasztorze Poprzednika w Phoberos, gdzie maluje jeszcze ikonę świętego Jana Chrzciciela.

Po przywróceniu obrazów w 843 roku maluje, według tradycji, wizerunek Chrystusa nad Bramą Chalke Wielkiego Pałacu. Wyświęcony na kapłana, zostaje wysłany z poselstwem do Rzymu przez cesarza Michała III; umiera około 867 roku podczas swojej drugiej podróży, a jego ciało zostaje sprowadzone do Konstantynopola.