Rzymski kapłan przez czterdzieści lat, zanim został wybrany papieżem w 615 roku, sprzyjał duchowieństwu świeckiemu i poświęcał się ofiarom trzęsienia ziemi i epidemii.
Syn subdiakona imieniem Stefan, Adeodat, zwany też Deusdedit („Bóg dał”), był kapłanem od około czterdziestu lat, gdy został wybrany papieżem; konsekrowano go 19 października 615 roku. Liber pontificalis z uznaniem odnotowuje, że „bardzo miłował duchowieństwo”: po dwóch papieżach-mnichach przywrócił miejsce kapłanom świeckim i wyświęcił czternastu kapłanów, pierwszych od śmierci Grzegorza Wielkiego.
Jego pontyfikat był doświadczony trzęsieniem ziemi, epidemią pokrywającą ciała wrzodami i buntem wojsk bizantyjskich we Włoszech, które zamordowały w Rawennie egzarchę Jana; papież pozostał wierny cesarzowi Herakliuszowi. Epitafium ułożone przez jego następcę Honoriusza I opisuje go jako prostego, pobożnego, mądrego i roztropnego. Na łożu śmierci zapisał każdemu ze swych duchownych równowartość rocznego dochodu.
Zmarł 8 listopada 618 roku i został pochowany w bazylice św. Piotra; w XVII wieku część jego relikwii przeniesiono do Valnogaredo w Wenecji Euganejskiej. Martyrologium Rzymskie wspomina go 8 listopada, chwaląc jego prostotę i mądrość.









