
Wnuk Karola Młota i doradca Karola Wielkiego, był opatem Corbie, założył Nowe Corbie, czyli Corvey w Saksonii, i dał swemu opactwu statuty, które pozostały słynne.
Syn hrabiego Bernarda, który sam był synem Karola Młota, Adalhard był rodzonym kuzynem Karola Wielkiego, na którego dworze się wychowywał; tradycja z XVI wieku każe mu urodzić się około 752 roku w Huise we Flandrii. Nie pochwalając odrzucenia przez Karola Wielkiego księżniczki longobardzkiej, opuścił dwór około 772 roku i został mnichem w Corbie. Próbował ukryć się na Monte Cassino, lecz musiał wrócić i około 781 roku został opatem Corbie. Człowiek wykształcony, przyjaciel Alkuina i Angilberta, uczynił z opactwa ośrodek studiów i kopiowania rękopisów.
Doradca pierwszej rangi, wspierał we Włoszech młodego króla Pepina, syna Karola Wielkiego, a następnie jego syna Bernarda. Wpadł w niełaskę Ludwika Pobożnego na początku jego panowania, został zesłany do klasztoru na Noirmoutier i wezwany z powrotem dopiero w 821 roku. W następnym roku wraz z przyrodnim bratem Walą założył w Saksonii, nad Wezerą, opactwo Corvey, „Nowe Corbie”, i spisał dla Corbie statuty, które szczegółowo regulują życie gospodarcze klasztoru.
Zmarł w Corbie 2 stycznia 826 roku (według niektórych historyków 827). Jego uczeń Paschazy Radbert napisał jego Żywot wkrótce potem. Jego relikwie, uroczyście przeniesione w 1263 roku w obecności świętego Ludwika, ukryte w czasie Rewolucji, a następnie wywiezione do Belgii przez jezuitów, wróciły w 1951 roku do kościoła opackiego w Corbie; muzeum Cluny przechowuje relikwiarz w kształcie stopy z XIV wieku, noszący jego imię. Martyrologium Rzymskie chwali opata, który dbał o to, by każdy miał to, co konieczne, i by nic się nie marnowało.








