Urodzony w Christianii w rodzinie luterańskiej, malarz wykształcony w Düsseldorfie, przeszedł na katolicyzm, a potem został kapłanem barnabitą i cenionym kierownikiem duchowym we Francji, we Włoszech i w Belgii; jedyny norweski duchowny po reformacji, którego proces beatyfikacyjny został wszczęty.
Karl Halfdan Schilling rodzi się 9 czerwca 1835 roku w Christianii, dzisiejszym Oslo, w luterańskiej Norwegii, gdzie katolicyzm liczył wówczas zaledwie garstkę wiernych. Uzdolniony do rysunku, wyjeżdża studiować malarstwo do Düsseldorfu; tam, w wieku dziewiętnastu lat, odkrywa wiarę katolicką, do której zostaje przyjęty 11 listopada 1854 roku.
Stopniowo porzuca malarstwo dla życia zakonnego i wstępuje do duchownych regularnych św. Pawła, barnabitów, pod imieniem Karl Maria. Wyświęcony na kapłana w Bourges 18 grudnia 1875 roku, pełni posługę we Francji, we Włoszech i w Belgii, gdzie przybywa się z daleka, by u niego się spowiadać i szukać kierownictwa duchowego.
Ostatnie lata spędza w Mouscron w Hainaut, gdzie umiera 2 stycznia 1907 roku w opinii świętości; nazywa się go tam „świętym z Mouscron”. Jego szczątki zostają w 1936 roku przeniesione do kaplicy kościoła barnabitów w tym mieście. Jego proces, wszczęty w 1946 roku i prowadzony przez diecezję Brugii, doprowadził w 1968 roku do dekretu o heroiczności cnót. Sigrid Undset, inna norweska konwertytka, poświęciła mu biografię.









