
Księżniczka aragońska, która została królową Portugalii, poświęcała się ubogim i stanęła między mężem a synem, by zapobiec wojnie.
Wnuczna bratanica świętej Elżbiety Węgierskiej, Izabela Aragońska w wieku jedenastu lat wyszła za mąż za króla Portugalii Dionizego. Pobożna i miłosierna królowa zakładała szpitale i przytułki; tradycja mówi, że chleb, który niosła ubogim, zamienił się w róże, gdy król chciał zobaczyć, co ukrywa.
Wielokrotnie godziła męża z ich synem Alfonsem, posuwając się do tego, że stanęła między dwiema armiami. Owdowiała w 1325 roku, wycofała się do klasztoru klarysek w Coimbrze, w habicie Trzeciego Zakonu Franciszkańskiego. Zmarła w Estremoz w 1336 roku, gdy jechała jeszcze pogodzić dwóch królów; jej grób jest czczony w Coimbrze.







