
Procopius Sazavensis
Święty Prokop z Sázavy
Pustelnik i pierwszy opat Sázavy
Kapłan, który został pustelnikiem nad Sázavą, założyciel i pierwszy opat klasztoru, w którym sprawowano liturgię w języku starosłowiańskim, jeden ze świętych patronów Czech.
O Prokopie wiadomo z pewnością tylko to, że zmarł w 1053 roku i był opatem w Sázavie; reszta pochodzi z żywotów spisanych od XII do XIV wieku. Według nich urodził się w Chotouni koło Kouřimia, przyjął święcenia kapłańskie i, zostawiając żonę i syna, wycofał się do groty nad Sázavą, gdzie dołączyli do niego uczniowie.
Przy poparciu księcia Oldřicha, a potem Břetysława I, pustelnia stała się około 1032 roku klasztorem benedyktyńskim, którego Prokop był pierwszym opatem. Sázava była wówczas jednym z ostatnich ognisk liturgii słowiańskiej odziedziczonej po Cyrylu i Metodym; Martyrologium Rzymskie przypomina, że sprawował tam chwałę Bożą „według obrządku greckiego i w języku słowiańskim”.
Został kanonizowany 4 lipca 1204 roku przez legata Innocentego III, według tradycji, którą niektórzy historycy kwestionują. Jego kult stał się w Czechach narodowy: jego pomnik stoi na Moście Karola, a relikwie przeniesiono w 1588 roku do kościoła Wszystkich Świętych na Zamku Praskim.







