Dwaj bracia mniejsi z południa Francji, kustosze Miejsc Świętych, straceni w Jerozolimie w 1391 roku ze świętym Mikołajem Tavelicem i świętym Stefanem z Cuneo.
Deodat Aribert, urodzony w Rodez, i Piotr, urodzony w Narbonie, byli dwoma franciszkanami prowincji Akwitanii, którzy przeszli do Ziemi Świętej na służbę Kustodii, od XIV wieku strzegącej sanktuariów Jerozolimy i Betlejem. Żyli tam z Chorwatem Mikołajem Tavelicem i Piemontczykiem Stefanem z Cuneo, w klasztorze na górze Syjon.
11 listopada 1391 roku czterej bracia stanęli przed kadim Jerozolimy z pisemnym oświadczeniem głoszącym bóstwo Chrystusa. Wezwani do odwołania, odmówili; po kilku dniach więzienia i tortur zostali straceni 14 listopada, a ich ciała spalono. Opowieść o ich męczeństwie została wysłana do Europy przez brata świadka. Paweł VI kanonizował ich razem 21 czerwca 1970 roku.












