
Jeden z dwóch uczniów, którzy w wieczór wielkanocny, na drodze do Emaus, szli ze Zmartwychwstałym, nie poznając Go, aż poznali Go przy łamaniu chleba.
Święty Łukasz (24, 13-35) opowiada, że w dniu Zmartwychwstania dwaj uczniowie szli z Jerozolimy do wsi zwanej Emaus. Dołączył do nich nieznajomy i wyjaśnił im, „zaczynając od Mojżesza, poprzez wszystkich proroków”, co Pisma mówiły o Chrystusie. Gdy doszli do wsi, nalegali: „Zostań z nami, gdyż ma się ku wieczorowi”. Przy stole wziął chleb, odmówił błogosławieństwo, połamał go i dał im: „Wtedy otworzyły się im oczy i poznali Go, lecz On zniknął im z oczu”. Wrócili natychmiast do Jerozolimy, aby oznajmić wieść Jedenastu. Ewangelista nazywa jednego z nich Kleofasem.
Hegezyp, cytowany przez Euzebiusza (Historia Kościoła III, 11), czyni Kleofasa bratem świętego Józefa i ojcem Szymona, drugiego biskupa Jerozolimy; wielu utożsamia go z Kleofasem, którego żona Maria stała pod krzyżem (J 19, 25). Kilka miejsc rości sobie prawo do Emaus: Emaus-Nikopolis, koło Latrun, przyjęte przez Euzebiusza i świętego Hieronima, oraz El-Kubeibe, gdzie franciszkanie od średniowiecza pokazują dom Kleofasa i obchodzą jego święto.







