Portret: Błogosławiony Władysław z Gielniowa

Błogosławiony Władysław z Gielniowa

Bernardyn, poeta i patron Warszawy

Franciszkanin obserwant, prowincjał i wielki kaznodzieja, jeden z pierwszych, którzy wprowadzili język polski do pieśni Kościoła.

Urodzony około 1440 roku w Gielniowie na Mazowszu, w skromnej rodzinie mieszczańskiej, Marcin Jan zapisuje się w 1462 roku na Akademię Krakowską, lecz tego samego roku wstępuje do franciszkanów obserwantów, bernardynów, pod imieniem Władysław. Pokutnik, czciciel Męki Pańskiej i Matki Bożej, układa po łacinie i po polsku pieśni religijne, w tym „Żołtarz Jezusów”, rozważanie o Męce w piętnastu strofach, jeden z pierwszych zabytków poezji polskiej.

Dwukrotnie prowincjał swego zakonu (1487–1490 i 1496–1499), reformuje jego formację, zakłada klasztory w Skępem i Połocku i uczestniczy w kapitułach generalnych w Urbino i Mediolanie. Gwardian i kaznodzieja w Warszawie, doradca księżnej Anny Mazowieckiej, osuwa się podczas kazania w Wielki Piątek i umiera 4 lub 5 maja 1505 roku.

Jego grób w kościele św. Anny bernardynów w Warszawie staje się miejscem pielgrzymek. Benedykt XIV potwierdza jego kult w 1750 roku, Klemens XIII ogłasza go w 1759 roku patronem Królestwa Polskiego i Litwy, a Jan XXIII patronem Warszawy w 1962 roku.