
Wyznawca wiary pochodzący z Ikonium, założył na pustyni judzkiej ławrę Pharan, pierwszą z formy życia monastycznego właściwej Palestynie.
Pochodzący z Ikonium (Konya) w Likaonii, Chariton zostaje aresztowany i torturowany podczas prześladowania pod koniec III wieku, a następnie zwolniony. W pielgrzymce do Jerozolimy zostaje pojmany przez zbójców, którzy zamykają go w grocie w wadi Fara, na północny wschód od miasta; grecki żywot z VI wieku relacjonuje, że jego porywacze zmarli otruci, a on uczynił z ich kryjówki kościół.
Dołączają do niego uczniowie: organizuje w Pharan (Ein Fara) pierwszą ławrę, grupę pustelni połączonych ścieżką wokół kościoła, w którym mnisi gromadzą się w sobotę i niedzielę. Zakłada następnie ławrę Douka, na górze Pokuszenia, która góruje nad Jerychem, a potem ławrę Souka, koło Tekoa, zwaną później „Starą Ławrą”. Ostatnie lata spędza jako pustelnik zamknięty w grocie nad wąwozem, gdzie umiera około połowy IV wieku. Eutymiusz, Saba i Cyriak przejmą jego dziedzictwo.














