Portret: Święty Karol Boromeusz

Carolus Borromaeus

Święty Karol Boromeusz

Arcybiskup Mediolanu, wzór pasterzy reformy katolickiej

Bratanek Piusa IV, kardynał w wieku dwudziestu dwóch lat, był jednym z twórców zakończenia soboru trydenckiego, a następnie arcybiskupem reformatorem Mediolanu, który pozostał pośród swego ludu podczas dżumy 1576 roku.

Urodzony 2 października 1538 roku w zamku w Arona nad jeziorem Maggiore, Carlo Borromeo jest doktorem prawa w Pawii, gdy jego wuj ze strony matki zostaje papieżem jako Pius IV (1559). Kreowany kardynałem i administratorem diecezji mediolańskiej w wieku dwudziestu dwóch lat, kieruje w Rzymie sekretariatem stanu i odgrywa decydującą rolę we wznowieniu i zakończeniu soboru trydenckiego (1562–1563), a następnie w redakcji Katechizmu Rzymskiego.

Śmierć starszego brata w 1562 roku utwierdza go w radykalnym wyborze życia: wyświęcony na kapłana w 1563 roku, a następnie na biskupa, udaje się do Mediolanu w 1566 roku, jako pierwszy arcybiskup, który tam rezyduje od dziesięcioleci. Zwołuje tam sześć synodów prowincjalnych i jedenaście synodów, zakłada seminaria, odwiedza parafie aż po doliny szwajcarskie, rozwija szkoły nauki chrześcijańskiej i reformuje zakony. Jego działania wywołują silny sprzeciw: w 1569 roku brat z zakonu Humiliatów strzela do niego podczas modlitwy.

Podczas dżumy 1576–1577 pozostaje w Mediolanie, sprzedaje swoje dobra, by nakarmić chorych, i prowadzi boso procesje pokutne. Wyczerpany, umiera 3 listopada 1584 roku, w wieku czterdziestu sześciu lat. Paweł V kanonizuje go już w 1610 roku. Jego ciało spoczywa w krypcie katedry mediolańskiej.