Stu ośmiu polskich biskupów, kapłanów, zakonników, zakonnic i świeckich zabitych z nienawiści do wiary w czasie okupacji niemieckiej, beatyfikowanych razem przez Jana Pawła II w Warszawie.
W latach 1939–1945 okupant niemiecki prześladuje Kościół w Polsce: tysiące kapłanów i zakonników zostaje aresztowanych, deportowanych lub straconych. Wśród nich stu ośmiu zostało uznanych za męczenników: trzech biskupów, w tym arcybiskup płocki Antoni Julian Nowowiejski, pięćdziesięciu jeden księży diecezjalnych, dwudziestu sześciu zakonników kapłanów, trzech kleryków, siedmiu braci, osiem zakonnic i dziewięciu świeckich.
Większość zmarła w obozach koncentracyjnych, przede wszystkim w Dachau, ale także w Auschwitz, Sachsenhausen, Stutthofie czy Działdowie; inni zostali rozstrzelani w Polsce lub zgilotynowani w Niemczech, jak pięciu młodych z oratorium salezjańskiego w Poznaniu. Najwięcej ich liczy diecezja włocławska.
Jan Paweł II beatyfikuje ich 13 czerwca 1999 roku w Warszawie. Ich wspólne wspomnienie obchodzi się 12 czerwca; poświęcono im kaplicę w sanktuarium w Licheniu, gdzie są co roku obchodzeni.


















