Portret: Błogosławiony Carlo Gnocchi

Błogosławiony Carlo Gnocchi

Kapelan alpinistów-żołnierzy, ojciec małych okaleczonych

Kapłan mediolański, kapelan strzelców alpejskich podczas odwrotu z Rosji, poświęcił okres powojenny dzieciom okaleczonym i sierotom wojennym, a umierając, oddał swoje rogówki dwojgu niewidomym dzieciom.

Urodzony 25 października 1902 roku w San Colombano al Lambro, koło Lodi, Carlo Gnocchi traci ojca w wieku pięciu lat, a wkrótce potem dwóch braci. Wyświęcony na kapłana w Mediolanie w 1925 roku, jest wikariuszem w Cernusco sul Naviglio, a potem w San Pietro in Sala, zanim kardynał Schuster mianuje go w 1936 roku ojcem duchownym instytutu Gonzaga, gdzie okazuje się wychowawcą nadzwyczajnym.

Ochotniczy kapelan strzelców alpejskich podczas II wojny światowej, towarzyszy batalionowi Val Tagliamento na froncie grecko-albańskim, a następnie dywizji Tridentina w Rosji, gdzie przeżywa straszliwy odwrót zimy 1943 roku. Po powrocie przemierza doliny, by zanieść rodzinom ostatnie wole poległych żołnierzy, pomaga Żydom i jeńcom alianckim dostać się do Szwajcarii i poznaje więzienie San Vittore. Po wojnie przygarnia sieroty i dzieci okaleczone przez ładunki wybuchowe, dla których zakłada w 1948 roku Fundację Pro Infanzia Mutilata, przekształconą w Fundację Don Gnocchi.

Umiera w Mediolanie 28 lutego 1956 roku, po tym jak oddał swoje rogówki dwojgu niewidomym dzieciom, w czasie, gdy prawo włoskie nie zezwalało jeszcze na takie pobrania. Zostaje beatyfikowany w katedrze mediolańskiej 25 października 2009 roku.