Błogosławiony Francisco Cástor Sojo López i Towarzysze
Męczennicy Diecezjalnych Robotników Kapłanów
Czterej kapłani Bractwa Diecezjalnych Robotników Kapłanów, poświęceni formacji seminarzystów: trzej zabici w 1936 roku w Ciudad Real i w prowincji Jaén, czwarty zmarły w więzieniu w Cuenca w 1938 roku.
Bractwo Diecezjalnych Robotników Kapłanów Najświętszego Serca, założone w XIX wieku w Tortosie przez błogosławionego Manuela Domingo y Sola, prowadzi seminaria w Hiszpanii, Meksyku oraz Kolegium Hiszpańskie w Rzymie. Około trzydziestu jego członków zostało zabitych podczas wojny domowej. Czterech beatyfikowano razem; wszyscy pracowali wówczas w seminariach lub na rzecz powołań.
Francisco Cástor Sojo López, urodzony w Madrigalejo (Cáceres), były rektor wyższego seminarium w Plasencii, a następnie administrator seminarium w Badajoz, ceniony znawca śpiewu gregoriańskiego, jest ekonomem seminarium w Ciudad Real, gdy zostaje rozstrzelany koło miasta w nocy z 12 na 13 września 1936 roku; spoczywa w Tortosie, w kościele Bractwa.
Manuel Galcerá Videllet, urodzony w 1877 roku w Caseres w diecezji Tortosy, były wicerektor Kolegium Hiszpańskiego w Rzymie, zostaje rozstrzelany 3 września 1936 roku koło Ibros (Jaén) wraz z kapłanami seminarium w Baeza. Aquilino Pastor Camberos, urodzony w 1911 roku, wyświęcony w 1935 roku, profesor seminarium w Baeza, zostaje zabity w Úbedzie 28 sierpnia 1936 roku. Millán Garde Serrano, urodzony w 1876 roku w Vara de Rey (Cuenca), ceniony ojciec duchowny wielu seminariów, umiera od złego traktowania w więzieniu w Cuenca 7 lipca 1938 roku.
Kardynał Marcello Semeraro beatyfikuje ich w imieniu papieża Franciszka 30 października 2021 roku w katedrze w Tortosie, w pierwszej beatyfikacji odprawionej w tym mieście: „Nie szukali męczeństwa, bo męczeństwa się nie szuka, lecz się je znosi; ale gdy nadeszła chwila, nie wahali się dać świadectwa Chrystusowi swoją krwią”.














