Prawnik wykształcony w Bolonii, który został mnichem cysterskim w Santes Creus, był biskupem reformatorem Vic i towarzyszył Jakubowi I w zdobyciu Walencji.
Urodzony około 1180 roku w gospodarstwie Calbó niedaleko Reus w rodzinie rycerskiej, Bernard studiuje prawo w Bolonii i zostaje prawnikiem w służbie arcybiskupa Tarragony. Po ciężkiej chorobie wstępuje w 1214 roku do klasztoru cysterskiego w Santes Creus, którego zostaje opatem.
Wybrany biskupem Vic w 1233 roku, reformuje duchowieństwo i zwalcza herezję w swojej diecezji. Towarzyszy królowi Jakubowi I w podboju królestwa Walencji i część swoich dochodów przeznacza z własnych środków dla ubogich. Umiera w Vic 26 października 1243 roku i spoczywa w katedrze. Martyrologium Rzymskie wspomina go 25 października.














