
Bernardus Claraevallensis
Święty Bernard z Clairvaux
Opat Clairvaux, doktor Kościoła
Mnich z Cîteaux i założyciel Clairvaux, doktor „miodopłynny”, był sumieniem chrześcijaństwa XII wieku i piewcą miłości Boga i Dziewicy.
Urodzony w 1090 roku w zamku Fontaine niedaleko Dijon, jako trzecie z siedmiorga dzieci rycerza Teszelina i błogosławionej Alety, Bernard wstępuje do Cîteaux w 1112 lub 1113 roku wraz z trzydziestką krewnych i przyjaciół, których przekonał, by poszli za nim. Już w 1115 roku Stefan Harding wysyła go, by założył Clairvaux w dolinie w Szampanii; pozostanie jego opatem do śmierci i sprawi, że z klasztoru wyrośnie blisko siedemdziesiąt opactw.
Chory, nadzwyczaj surowy, jest mimo to obecny we wszystkich zmaganiach swojej epoki: inspiruje regułę templariuszy na soborze w Troyes w 1129 roku, doprowadza do uznania papieża Innocentego II w czasie schizmy Anakleta, występuje przeciw Abelardowi i głosi drugą krucjatę w Vézelay w 1146 roku. Jeden z jego mnichów zostaje papieżem jako Eugeniusz III, dla którego pisze traktat O rozwadze.
Jego kazania na Pieśń nad Pieśniami, traktat O miłowaniu Boga i homilie o Maryi Pannie czynią go ostatnim z Ojców i jednym z największych mistrzów życia duchowego. Umiera w Clairvaux 20 sierpnia 1153 roku. Aleksander III kanonizuje go w 1174 roku, a Pius VIII ogłasza go doktorem Kościoła w 1830 roku.
Przyczyną miłowania Boga jest sam Bóg, miarą zaś — miłować bez miary.






