
Kapłan z Vorarlbergu, prowikariusz administracji apostolskiej w Innsbrucku, który stawiał opór gestapo i został ścięty w Halle w 1944 roku.
Urodzony 9 stycznia 1894 roku w Göfis, jako najmłodszy z siedmiorga dzieci chłopa, Carl Lampert zostaje wyświęcony na kapłana w 1918 roku. Doktor prawa kanonicznego, w 1939 roku zostaje prowikariuszem administracji apostolskiej Innsbruck-Feldkirch, najbliższym współpracownikiem biskupa Paulusa Rusche. Broni krok w krok praw Kościoła wobec gauleitera Franza Hofera.
Za to, że kazał opublikować zawiadomienie o śmierci Otto Neururera, wspominając, że zmarł w Buchenwaldzie, zostaje aresztowany 5 lipca 1940 roku i spędza ponad rok w Dachau i Sachsenhausen. Zwolniony, lecz objęty przymusowym pobytem na Pomorzu, kontynuuje posługę w Szczecinie; wprowadzony informator doprowadza do jego skazania za szpiegostwo. Zostaje zgilotynowany w więzieniu „Czerwonego Wołu” w Halle nad Soławą 13 listopada 1944 roku. Zostaje beatyfikowany w Dornbirn 13 listopada 2011 roku.













