Duchowny z Toledo, który został mnichem w Saragossie, wezwany przez króla na stolicę w latach 646–657; poeta i reformator śpiewu liturgicznego.
Urodzony w Toledo i wykształcony w duchowieństwie miasta, Eugeniusz uciekł do Saragossy, by prowadzić życie monastyczne przy grobie męczenników; biskup święty Braulio uczynił go swoim archidiakonem. W 646 roku król Chindaswint powołał go wbrew jego woli na stolicę Toledo. Przewodniczył VIII, IX i X synodowi w Toledo, w latach 653–656.
O wątłym zdrowiu, był przede wszystkim człowiekiem pióra. Zostawił poematy łacińskie, na prośbę króla zrewidował De laudibus Dei afrykańskiego poety Dracontiusa i zajął się, jak mówi Martyrologium Rzymskie, uporządkowaniem liturgii, zwłaszcza śpiewu Kościoła w Toledo. Zmarł w 657 roku; jego uczeń święty Ildefons został jego następcą i napisał jego notkę.














