Benedykt, Jan, Izaak, Mateusz i Krystyn, pustelnicy benedyktyńscy zamordowani w 1003 roku w swojej pustelni koło Międzyrzecza.
Benedykt i Jan, włoscy mnisi wykształceni przy świętym Romualdzie, zostali wysłani około 1001 roku do Polski na prośbę cesarza Ottona III i księcia Bolesława Chrobrego, aby przygotować misję wśród pogańskich Słowian. Założyli pustelnię, którą większość historyków umieszcza w pobliżu Międzyrzecza, i przyjęli tam trzech młodych Polaków: Izaaka, Mateusza i Krystyna.
W nocy z 10 na 11 listopada 1003 roku zbójcy, sądząc, że znajdą pieniądze powierzone im przez księcia, zamordowali wszystkich pięciu. Ich przyjaciel Brunon z Kwerfurtu niedługo potem spisał ich Żywot. Czczeni jako męczennicy już od 1004 roku, są uważani za pierwszych męczenników Polski.














