Mnich pochodzący z Abruzzów, papież w latach 608–615, uzyskał od cesarza Fokasa Panteon w Rzymie i poświęcił go Dziewicy i wszystkim męczennikom.
Syn lekarza imieniem Jan, Bonifacy urodził się około 550 roku w prowincji Valeria, w dzisiejszej Marsice. Mnich, jest diakonem Kościoła rzymskiego za Grzegorza Wielkiego i zajmuje się administracją jego dóbr. Wybrany po śmierci Bonifacego III, musi czekać dziesięć miesięcy na zatwierdzenie cesarskie i zostaje konsekrowany dopiero 25 sierpnia 608 roku. Liber pontificalis relacjonuje, że jego pontyfikat naznaczony był głodem, zarazą i powodziami.
Cesarz Fokas odstępuje mu Panteon, świątynię wszystkich bogów wzniesioną przez Agryppę i odbudowaną przez Hadriana. 13 maja 609 roku Bonifacy poświęca go pod nazwą Santa Maria ad Martyres, po tym jak kazał tam przenieść, według tradycji, liczne kości męczenników z katakumb: jest to pierwsza pogańska świątynia Rzymu przekształcona w kościół, i dlatego budowla się zachowała. W 610 roku zwołuje synod o życiu monastycznym i przyjmuje biskupa Londynu Mellitusa; święty Kolumban kieruje do niego słynny list o Trzech Rozdziałach.
Umiera 8 maja 615 roku i zostaje pochowany w bazylice Świętego Piotra. Bonifacy VIII, który przyjął jego imię na jego cześć, kazał umieścić jego relikwie w bazylice; Martyrologium Rzymskie wspomina go 8 maja.













