Rzymianin wykształcony od dzieciństwa w znajomości Pisma Świętego i śpiewu, papież przez niespełna rok, wyjednał, że wybór papieży nie będzie już czekał na zatwierdzenie z Konstantynopola.
Urodzony w Rzymie około 635 roku, Benedykt służy Kościołowi rzymskiemu od dzieciństwa i wyróżnia się tam znajomością Pisma Świętego i śpiewu. Wybrany w 683 roku, zostaje konsekrowany dopiero 26 czerwca 684 roku, tak bardzo zwleka zatwierdzenie cesarskie. Cesarz Konstantyn IV, który go cenił, postanawia wówczas, że wybrany przez Rzym będzie mógł być konsekrowany bez oczekiwania na zgodę Konstantynopola, a zatwierdzenia może udzielić egzarcha Rawenny.
Stosunki papieża z cesarzem są tak ufne, że Konstantyn IV przesyła mu kosmyki włosów swoich dwóch synów na znak duchowej adopcji. Benedykt stara się też przywrócić prawowierną wiarę Makariuszowi, patriarsze Antiochii złożonemu z urzędu za monoteletyzm, i odnawia kilka kościołów Rzymu. Martyrologium Rzymskie nazywa go „miłośnikiem ubóstwa, pokornym i łagodnym”, wybitnym z powodu cierpliwości i jałmużn.
Umiera 8 maja 685 roku i zostaje pochowany w bazylice Świętego Piotra. Jest wspominany 8 maja.













