Wybrany wbrew sobie wobec antypapieża Eulaliusza, musiał czekać na arbitraż cesarza, by rządzić Kościołem, wspierał świętego Augustyna przeciw pelagianom i bronił praw Rzymu nad Iliryką.
Rzymianin, syn kapłana Jokunda, Bonifacy jest już w podeszłym wieku, gdy po pogrzebie Zozyma część duchowieństwa wybiera go 28 grudnia 418 roku, podczas gdy diakoni dzień wcześniej wybrali archidiakona Eulaliusza. Obaj wybrani zostają konsekrowani tego samego dnia i Rzym się dzieli. Cesarz Honoriusz wspiera najpierw Eulaliusza, a następnie, gdy ten naruszył nakaz pozostawania poza Rzymem, uznaje Bonifacego 3 kwietnia 419 roku; papież, który znalazł schronienie przy grobie świętej Felicyty na via Salaria, wraca do Rzymu 10 kwietnia. By zapobiec nowej schizmie, Honoriusz postanawia, że w przypadku podwójnego wyboru żaden z dwóch kandydatów nie zostanie uznany.
Obrońca dyscypliny i praw metropolitów, utrzymuje władzę Rzymu nad Iliryką wbrew ustawie Teodozjusza II korzystnej dla stolicy w Konstantynopolu (421). Wspiera świętego Augustyna, który dedykuje mu traktat Przeciw dwóm listom pelagian. Zmarły 4 września 422 roku, zostaje pochowany na cmentarzu Maksyma przy via Salaria, w pobliżu grobu świętej Felicyty, na której cześć wzniósł oratorium.









