Szlachcic florencki, który został mnichem wallombrozjańskim, opatem generalnym swojej kongregacji, kardynałem i legatem papieskim, był biskupem reformatorem Parmy w najcięższych latach sporu o inwestyturę.
Bernardo przychodzi na świat około 1060 roku we Florencji, w znamienitej rodzinie Ubertich. Zrzekłszy się dziedzictwa, wstępuje w 1085 roku do klasztoru wallombrozjańskiego San Salvi, którego zostaje opatem w 1089 roku, a około 1099 roku zostaje wybrany opatem generalnym kongregacji Vallombrosy. Urban II kreuje go kardynałem, a Paschalis II mianuje go legatem papieskim w północnych Włoszech, gdzie wielu popiera antypapieża Klemensa III.
W 1104 roku, gdy głosi w Parmie, mieście oddanym stronnictwu cesarskiemu, zostaje aresztowany i maltretowany przez zwolenników antypapieża, a następnie uwolniony dzięki hrabinie Matyldzie z Canossy. Wybrany biskupem Parmy w 1106 roku, prowadzi tam reformę duchowieństwa, lecz kilkakrotnie musi udawać się na wygnanie, w zależności od zwrotów walki między papieżem a cesarzem.
Umiera w Parmie 4 grudnia 1133 roku i zostaje pochowany w katedrze, gdzie jego relikwie są nadal czczone. Innocenty II kanonizuje go w 1139 roku. Jest głównym patronem Parmy i jej diecezji.










