
Benedictus Anianensis
Święty Benedykt z Aniane
Reformator monastycyzmu karolińskiego
Dawny podczaszy dworu frankijskiego, który został opatem Aniane, narzucił wraz z Ludwikiem Pobożnym regułę świętego Benedykta wszystkim klasztorom Cesarstwa, za co nazwano go „drugim Benedyktem”.
Urodzony około 750 roku w Septymanii, syn gockiego hrabiego z Maguelone, Witiza wychowuje się na dworze Pepina Krótkiego, gdzie zostaje podczaszym, następnie służy Karolowi Wielkiemu i w 773 roku uczestniczy w wyprawie przeciw Longobardom. Omal nie utonąwszy pod Pawią, gdy chciał ratować brata, wstępuje w 774 roku do opactwa Saint-Seine w Burgundii i przyjmuje imię Benedykt. Wybrany opatem około 780 roku, ucieka do rodzinnych stron, żyje jako pustelnik, a w 782 roku zakłada opactwo Aniane nad rzeką Hérault.
Po próbach bardzo surowej ascezy przyjmuje ściśle regułę świętego Benedykta z Nursji, którą komentuje w Zgodzie reguł. Aniane liczy wkrótce ponad trzystu mnichów i rozsiewa swoje fundacje po całej Akwitanii; wraz z Ludwikiem, królem Akwitanii, Benedykt reformuje około dwudziestu klasztorów, wśród nich Gellone, założone przez jego przyjaciela Wilhelma. Zwalcza też adopcjonizm Feliksa z Urgell, krzewi liturgię rzymską i przyczynia się do rozpowszechnienia minuskuły karolińskiej.
Gdy Ludwik Pobożny zostaje cesarzem w 814 roku, wzywa go do siebie i zakłada dla niego klasztor w Inden, dziś Kornelimünster, niedaleko Akwizgranu w Niemczech. Benedykt przygotowuje tam zgromadzenia akwizgrańskie z lat 816 i 817, które narzucają regułę benedyktyńską i wspólne zwyczaje wszystkim klasztorom Cesarstwa; wysłannicy mają czuwać nad jej stosowaniem. Umiera w Inden 11 lutego 821 roku; Martyrologium Rzymskie wspomina go 12 lutego.









