Effigies: Beatus Ioannes Dominici

Ioannes Dominici

Beatus Ioannes Dominici

Praedicator reformator, cardinalis tempore Magni Schismatis

Sanctae Catharinae Senensis discipulus, observantiam Praedicatorum Venetiis et Faesulis restituit, cardinalis factus est et ad Magnum Schisma Occidentale finiendum contulit.

Florentiae circa annum 1356 natus, Ioannes Dominici anno 1372 conventum Sanctae Mariae Novellae ingressus est, postquam, ut traditur, intercessione sanctae Catharinae Senensis a balbutie sanatus est. Post studia Parisiensia per duodecim fere annos Venetiis praedicavit et docuit.

Favente Raimundo Capuano, magistro generali, conventus strictae observantiae Venetiis anno 1391, deinde Faesulis anno 1406 condidit, ubi sanctus Antoninus et frater Angelicus instituendi erant, necnon monasterium Corporis Domini Venetiis. Regulam del governo di cura familiare scripsit, tractatum de educatione ad matrem familias missum.

Gregorius XII, cuius confessarius erat, eum anno 1407 archiepiscopum Ragusinum et anno 1408 cardinalem creavit. In concilio Constantiensi, anno 1415, abdicationem huius pontificis tradidit, viam ad finem Magni Schismatis aperiens. Martini V legatus in Bohemia et Hungaria contra Hussitas, Budae die 10 Iunii anni 1419 obiit. Gregorius XVI cultum eius anno 1832 confirmavit.