Chlodovei et Chrodechildis nepos, solus e caede fratrum superstes, regno renuntiavit, sacerdos factus est et dies suos Novigenti ad Sequanam finivit, quod oppidum nomen Sancti Chlodoaldi accepit.
Circa annum 522 natus, Chlodoaldus minimus est filiorum Chlodomeris, regis Aurelianensis, anno 524 in proelio Viseroniensi contra Burgundiones occisi. Cum duobus fratribus ab avia sua, sancta Chrodechilde, educatur. Gregorius Turonensis narrat patruos eorum Childebertum et Chlotharium, ut hereditatem eorum invaderent, Chrodechildem interrogari iussisse utrum nepotes suos tonsos an mortuos videre mallet, deinde duos maiores iugulasse; Chlodoaldus, adhuc puer, a fidelibus qui eum occultant caedi subtrahitur.
Adultus ipse sibi comam tondet, in signum renuntiationis omnis iuris regii, et se Deo consecrat. Ex eius Vita, serius conscripta, in scholam Severini eremitae prope Lutetiam se confert, deinde aliquamdiu in Provincia secessum agit. Bona sua pauperibus distribuit. Circa annum 551 Eusebius, episcopus Parisiensis, eum sacerdotem ordinat. Tunc Novigentum, ad ripas Sequanae, se recipit, ubi ecclesiam aedificat et communitatem clericorum congregat.
Novigenti circa annum 560, die 7 Septembris, nondum quadraginta annos natus moritur, ibique in ecclesia sua sepelitur. Locus eius nomen, Sanctus Chlodoaldus, accipit, et sepulcrum eius peregrinos allicit. Ecclesia Sancti Chlodoaldi eius reliquias servabat, magna ex parte tempore rerum novarum deletas; bracchium servatum ecclesiae anno 1848 redditum est. Martyrologium Romanum recordatur eum regno terreno servitium Domini praetulisse. Ex lusu verborum in eius nomine Gallico, clavorum fabrorum patronus factus est.












