
Scholasticus Remensis qui honoribus relictis eremum petiit, cum sex sociis Magnam Cartusiam condidit, cunabula Ordinis in Occidente maxime contemplativi.
Coloniae circa annum 1030 natus, Bruno Remis studuit, cuius scholae cathedrali per viginti annos praefuit; ibi discipulum habuit Odonem de Castellione, futurum Urbanum II. Cancellarius dioecesis, Manassi archiepiscopo simoniaco restitit, qui eum bonis spoliavit. Controversia finita, sedem episcopalem recusavit et ad vitam solitariam se convertit.
Anno 1084 cum sex sociis a sancto Hugone, episcopo Gratianopolitano, in montes Cartusiae ductus est: ibi cellas exstruxerunt in quibus eremitice vivebant, ad officium tantum et ad pauca convivia congregati. Anno 1090 a pristino discipulo suo, iam papa, Romam vocatus, Bruno Cartusiam repetere non potuit; in Calabria eremum Sanctae Mariae de Turri condidit ibique die 6 Octobris anni 1101 obiit. Leo X anno 1514 eius cultum apud Cartusianos permisit; Gregorius XV anno 1623 eum ad universam Ecclesiam extendit.
Stat crux dum volvitur orbis.







