
Monachus e Cambria advectus, in Armorica monasterium condidit circa quod oppidum Sancti Brioci ortum est; unus ex septem sanctis Britanniae Minoris conditoribus.
Briocus non nisi ex Vita parvae fidei historicae cognoscitur. Ea eum in Cambria, in Ceredigione, natum tradit eique magistrum dat sanctum Germanum Autissiodorensem, quod natalem ineunte saeculo V supponeret; aliae traditiones eum ad Hiberniam et ad insulam Butam in Scotia referunt, ubi ecclesia ei dicata erat. Annus eius mortis valde disputatur: traditio Britannica eum circa annum 502 ponit, Martyrologium Romanum saeculo VI, alii auctores etiam serius.
Cum sociis in Armoricam transgressus, primum monasterium condidit, deinde ad ostium Goeti fluminis, in loco Légué, appulit. Secundum eius Vitam, Riwallus comes, quem sanaverat, ei praedium suum Campi Roboris donavit, ubi monasterium aedificavit quod postea sedes episcopatus factum est; id ut abbas rexit, charactere episcopali, ut traditio fert, insignitus, ibique obiit et sepultus est. Legenda eum ostendit lupos qui eum devorare volebant mansuetudine sua placantem, et lupus eius insigne mansit.
Anno 865, Normannis imminentibus, eius reliquiae Andegavum in ecclesiam Sancti Sergii delatae sunt, ubi anno 1166 sollemniter translatae sunt; pars earum anno 1210 cathedrali Sancti Brioci reddita est. Quamvis dioecesis non nisi serius erecta sit, inter septem sanctos Britanniae Minoris conditores numeratur quos Tro Breizh honorat, et patronus principalis dioecesis Briocensis et Trecorensis manet. Ecclesiae ei dicatae sunt in Cornubia, Cambria et Scotia.









