Effigies: Sanctus Brictius Turonensis

Brictius Turonensis

Sanctus Brictius Turonensis

Sancti Martini discipulus et successor

Iuvenis monachus sancti Martini indocilis, ei ut episcopus Turonensis successit, a populo suo expulsus est, deinde paenitens rediit.

A sancto Martino puer Maioris Monasterii susceptus, Brictius superbum et protervum se exhibuit: Sulpicius Severus refert eum magistro suo convicia ingessisse, qui eum patienter ferebat dicens, si Christus Iudam pertulisset, se Brictium ferre posse. Martinus tamen ei praedixit eum successorem suum futurum.

Mortuo Martino anno 397 episcopus Turonensis electus, a fidelibus suis accusatus et circa annum 430 sede sua expulsus est. Septem annos Romae in paenitentia egit, Turones rediit, ibi Ecclesiam suam humiliter usque ad mortem anno 444 rexit et prope sanctum Martinum sepultus est. Eius cultus medio aevo admodum popularis fuit.

11 momenta vitae eius percurrere →