Regia virgo Merovingica secundum legendam saeculi XII, fonte faucium Tarnis a lepra sanata, ibi eremita vixisse dicitur; cultus eius in agro Gabalitano vivus manet.
Historia Enimiae non cognoscitur nisi ex Vita Latina exeuntis saeculi XI vel ineuntis XII et ex carmine Occitano trobatoris Bertrandi Massiliensis, saeculo XIII. Secundum has narrationes, filia est Chlotharii II regis et soror Dagoberti. Maritum a patre impositum recusans, lepra percutitur; angelus eam in agrum Gabalitanum mittit, ad fontem Burlensem, ad ripam Tarnis, ubi sanatur. Cum morbus redeat quotiens discedere vult, in spelunca consistit, monasterium cum Ilero episcopo condit et contra Dracum, daemonis figuram, pugnat.
Nullus fons primi medii aevi Enimiam memorat, et plures historici de eius exsistentia dubitant. Narratio ei adiungit Hilarium episcopum Gabalitanum, qui tamen saeculo ante vivebat, tempore concilii Arverni (535), et commodis monasterii Burlensis inservit, anno 951 a monachis Sancti Theofredi restituti. Cultus tamen antiquus est: vicus Burlensis nomen Sanctae Enimiae accepit, reliquiae eius in Eremitorio usque ad furtum anno 1970 commissum veneratae sunt, et peregrinatio ibi quotannis prima dominica Octobris fit.








