
Iuvenis christiana Caesaraugustae sub Diocletiano excruciata, cuius vulnera Prudentius describit; basilica quae nomen eius fert inter magna Aragoniae sanctuaria est.
Prudentius, in hymno de martyribus Caesaraugustanis, plures strophas Engratiae dedicat, ungulis ferreis laceratae et mutilatae relictae; addit eam vulneribus suis aliquamdiu supervixisse, gladio non peremptam, et Christum urbi dedisse «domum martyris viventis sacratam». Traditio posterior eam facit iuvenem nobilem Bracarensem, in Galliam iter facientem ut domino Ruscinonensi nuberet, quae, Caesaraugustam durante persecutione transiens, Daciano praesidi crudelitatem exprobravisse dicitur; clavum ei in frontem infixum esse narrant.
Sepulcrum eius, cum ceteris urbis martyribus commune, basilica Sanctae Engratiae factum est, Hieronymianis exeunte saeculo XV commissa, cuius porticus stilo plateresco explosionem anni 1808, durante obsidione Caesaraugustae a copiis Napoleonicis, superavit. Cultus eius in Lusitaniam pervenit: ecclesia Sanctae Engratiae Olisiponensis hodie Pantheon nationale continet.






