Effigies: Sanctus Benedictus Iosephus Labre

Benedictus Iosephus Labre

Sanctus Benedictus Iosephus Labre

Peregrinus mendicans

Filius agricolarum Atrebatensium, a monasteriis reiectus, vitam suam in peregrinationem orationis convertit et Romae in summa paupertate obiit.

Natu maximus quindecim liberorum familiae agricolarum Amettensium, in dioecesi Boloniensi, Benedictus Iosephus iam a teneris vitam religiosam appetivit. Ad Cartusianorum, deinde Trappensium et abbatiae Septem Fontium ianuam pulsavit, sed valetudo infirma et indoles eius semper dimissionem attulerunt. Tunc intellexit se a Deo ad aliam viam vocari.

Ab anno 1770 pedibus, pannis obsitus, magna Europae sanctuaria peragravit: Lauretum, Assisium, Compostellam, Einsidlam. Romae commoratus, inter Amphitheatri Flavii ruinas dormiebat et dies in adoratione transigebat in ecclesiis ubi Quadraginta Horae celebrabantur. Feria quarta Hebdomadae Sanctae anni 1783 inedia et labore confectus obiit; populus Romanus eum statim sanctum proclamavit. Leo XIII eum anno 1881 in Sanctorum numerum rettulit.